Het reconstrueren van een verhaal

storyAls docent Taalbeheersing heb ik heel wat verslagen nagekeken en meer dan eens ben ik daarbij op teksten gestuit die zo wollig en onduidelijk waren geschreven dat het soms onmogelijk bleek er enige boodschap uit te halen.

Gaandeweg leerde ik dat dit niet altijd een teken van onwil of gebrek aan kennis en capaciteit van de student in kwestie hoefde te zijn, maar dat er iets anders aan de hand was.

Afbeelding: Andrew Mason

De enige juiste actie bleek in dergelijke gevallen: de student bij me laten komen en met enkele simpele, doch doeltreffende vragen (“Wat bedoel je hier precies?”) en het veinzen van onbegrip (om dit later uiteindelijk toe te geven: “Ik begrijp dit misschien nog wel, maar de gewone lezer zeker niet!”) uit te nodigen mondeling zijn/haar verhaal te vertellen. Niet zelden wisten zij daarop zonder haperen (en met het nodige enthousiasme bovendien!) een tamelijk samenhangende en interessante visie naar voren te brengen, vaak tot grote verbazing en opluchting van henzelf. Waarna ik kon inkoppen. “Nou, en dat moet je dus opschrijven, in deze woorden”.

Nog steeds vind ik dit een van de grootste uitdagingen van het schrijven van teksten: het reconstrueren van het verhaal dat de opdrachtgever wil vertellen en dat ik op papier mag zetten! Nu moet natuurlijk gezegd worden dat dit in het tekstschrijversvak wel iets complexer kan zijn dan in het geval van de studenten, maar ook hier kom je, met het stellen van een aantal gerichte vragen op het juiste moment, en doorvragen tijdens een briefing, een heel eind!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Geef antwoord op de volgende vraag zodat we zeker weten dat je een persoon bent *